Gifted หรรษา…

ในที่สุดก็ได้ฤกษ์เริ่มเรียนกิฟเต็ด เมื่อวันเสาร์-อาทิตย์ที่แล้วสักที…ตื่นเต้นมาหลายวัน อยากเรียน

อยากได้ความรู้ อยากได้คิด และที่สำคัญ อยากเจอเพื่อนๆ ต่าง รร.หลายๆ รร. นาน ๆเจอกันที

 

เรียนสนุกสนานมากมาย Proof without words ทั้งที่อยากเขียนแต่ก็ถูกห้ามเขียน ต้องดูและชี้เท่านั้นห้ามเขียน พอรู้เรื่องตอนเช้า สายๆบ่ายๆเริ่มมึน ได้ออกไปทำหน้าห้องด้วย

แล้วก็เรียนปริภูมิเมตริก…ดูไปแล้วก็สนุกสนานดีนะ… เรียนเรื่องที่เป็นนามธรรม เหมือนจะรู้เรื่องแต่ก็ไม่ค่อยรู้เรื่อง (เอ๊ะ ยังไง…) เอาเป็นว่าเข้าใจก็แล้วกัน

กลับมา เหนื่อย เพลีย หลับ….

โฆษณา

วันวุ่นวาย…

นานๆอาจมาอัพทีเพราะไม่มีเวลาจะอัพเท่าไร

เมื่อวาน ได้ข่าวดี เพราะว่า ปีนี้สอวน ของภาคเหนือ ม.5 สอบได้แล้ว แล้วก็ คณิตศาสตร์ก็สอบได้อีกรอบ 555 ดีใจจริงๆ เพราะจะได้แก้มือใหม่ สิ่งที่พลาดแล้วก็จะเป็นจุดที่แก้ไขในอนาคตต่อไป…

อันนินทากาเลเหมือนเทแกลบ มันไม่แสบเหมือนเอาตูดไปขูดหิน…

วันนี้แมค (เพื่อนซี้) มาเล่าให้ฟังว่า ได้ยินน้องกิฟเต็ดบ่นว่า "เดวต้องไปเรียนกิฟเต็ด ต้องโดนพี่มาจิกๆอีก" ฟังแล้วเฉยๆ แต่ก็เก็บมาคิด เอ๊…สงสัยเราทุ่มสุดตัวเกินไป ที่จิกๆๆไปก็เพื่อต้องการให้งานเดินหน้าและออกมาดี โดยเฉพาะตังค่าเสื้อ พอได้เก็บตังค่าเสื้อรู้สึกว่าตัวเองจิกดีจริงๆ แต่ทำไงได้ เรื่องเงินเรื่องทองเป็นเรื่องใหญ่พอสมควร จะปล่อยให้ล่องลอยและอยู่อย่างไร้ระเบียบได้ไงล่ะครับ จริงมะ?? แต่หลังจากนี้คงไม่จิกเหมือนเดิมแล้ว ฝากทางครูและ ม. ดีกว่า

พุ่งนี้ มีอภิมหาการสอบมากมาย ชีวะก็สอบ ภาษาไทยก็สอบ ภาษาอังกฤษก็ต้องตามไปสอบตอนที่ไม่อยู่อีก เฮ่อ….สอบอะไรกันไม่รู้เยอะแยะ ก็อย่างว่าใกล้สอบ Mid-Term แล้ว

ช่วงนี้รายจ่ายเยอะเหลือเกิน ตั้งแต่เงินค่าเสื้อกิฟเต็ด เงินค่าหนังสือคอมพิวเตอร์ เงินค่าหนังสือ ม.ต้น (ภาษาไทย) และอื่นๆอีกมากมาย…สงสัยคงต้องหารายได้พิเศษเสียแล้วมั้ง….

ช่วงนี้ความขยันลดลง…ต้องเพิ่มพลังขยันเข้าไปอีกเพื่ออนาคตที่สดใสคือรั้วจามจุรี…..

 

::[MoDErN_SnC(R)]::

Tomorrow is My Day…

Monotone – Tomorrow is my day

ในชีวิตนี้ที่มีเรื่องราวมากมาย
ถนนสายที่ยาวและดูกว้างไกล
ผู้คนมากมาย เข้ามาเดินร่วมทางแล้วจากไป

ความสุขสดใส ทุกข์ใจ เสียใจไม่ลืม
รักที่สมหวังและที่ขมขื่น
ในวันและคืนเก็บอยู่ในหัวใจ

ในความสับสน บนถนนที่คนก้าวเดิน
ช่างซับซ้อนน่ากลัวเหลือเกิน
และไม่รู้ว่าเราจะเจอกับสิ่งไหน
อาจที่จะล้ม แต่ก็ลุกขึ้นเดินสู้ไป
กับความฝันนั่นอยู่ไม่ไกล อยู่ที่ไหน สักวันคงได้เจอ

ยังมีจุดหมายที่เราต้องฟันฝ่า
ความพลั้งพลาดก็ทำให้เรารู้ว่า
การเสียน้ำตา ไม่อาจช่วยลบเลือนความอ่อนแอ

เราอาจเคยแพ้ในขวากหนามที่มากมาย
ไม่ใช่ข้อแก้ตัวให้เราท้อใจ
แหละวันพรุ่งนี้ ต้องเป็นวันของเรา

ในความสับสน บนถนนที่คนก้าวเดิน
ช่างซับซ้อนน่ากลัวเหลือเกิน
และไม่รู้ว่าเราจะเจอกับสิ่งไหน
อาจที่จะล้ม แต่ก็ลุกขึ้นเดินสู้ไป
กับความฝันนั่นอยู่ไม่ไกล อยู่ที่ไหน สักวันคงได้เจอ

Welcome to my life style…MoDErN_SnC

เฮ่อ วันนี้ได้ฤกษ์มาทำ Space สักที หลังจากที่อยากทำแต่ไม่ได้ทำมานานเพราะว่าขี้เกียจ (สันดานดิบก่อกำเนิด)

ไม่อยากจะคิดว่าอีกไม่นานงานก็จะไหลมาเทมาแล้ว…

งานสังคม ก็ยังไม่เสร็จ
ต้องมาเริ่มเตรียมงาน Open house Gifted Math อีก…..

งานกิฟเต็ดหลายๆส่วนที่รับผิดชอบก็ไม่ค่อยบรรลุผลสัมฤทธิ์เท่าที่ควร…
เรื่องติวตอนเช้าตอนแรกไปได้สวย หลังๆมาโอลิมปิกก็แย่งไปหมดเลย….
เรื่องเสื้อกิฟเต็ดกว่าจะได้แบบเสื้อก็ต้องรอ….กว่าจะได้
ไม่รู้ว่าอนาคตข้างหน้าจะเป็นยังไง เรื่องขายสมุดกิฟเต็ด…
ทุกอย่างทำด้วยใจรักหมด อยากให้งานออกมาดี…
ไม่รู้จะมีใครเข้าใจหรือเปล่า

เบื่อคนที่ทำงานนิดหน่อยแล้วบอกว่าตัวเองก็ทำงานเหมือนกันนะไม่เคยเกาะ!
เบื่อคนที่ไม่มีความรับผิดชอบ…
เบื่อคนที่เอาแต่สั่งๆๆๆๆๆไม่เคยช่วยเหลือตัวเองเลย…

ทำไมเราเป็นคนที่เถียงใครไม่เก่งหนอ…เถียงใครทั้งๆเป็นเรื่องที่ถูกต้องก็ยังโดนเถียงกลับมาแบบพูดไม่ออก…

 

จะทำยังไงถึงจะเก่งเท่าชาวบ้านชาวช่องได้
อยากจะขยัน แต่มันทำไม่ได้สักที…
แล้วจะต้องทำอย่างไรครับ ?

เฮ่อ ชีวิตที่หมุนเวียนไปวันๆ ก็คงต้องอดทนต่อไปเพื่อเป้าหมายที่รอคอยคือรั้วจามจุรี

 

MoDErN_SnC