อด…ทน…

เหนื่อยจริงๆ
แต่ช่วงนี้เป็นอะไรที่เหนื่อยกายมากกว่าเหนื่อยใจแล้วล่ะนะเนี่ย

ไม่เหมือนสองเดือนก่อน…ที่ทำงานแบบผีตายซากเลย

ตอนนี้เหลือเวลาอีกสองสัปดาห์ก็สอบกลางภาคแล้ว
แต่งานก็เข้ามาเรื่อยๆอย่างไม่สิ้นสุด…

ไม่ว่าจะเป็นการประชุม กวส. วันเสาร์นี้
การเตรียมงานต่างๆ ของสโมสรนักศึกษาที่เพิ่งจัดผ่านไป และงานที่จะดำเนินไปข้างหน้าของสโม
รวมถึง งานสำคัญที่รับผิดชอบอยู่คือ Atom Games

เหนื่อย…ที่ช่วงนี้แบ่งเวลายังไม่ค่อยดีเท่าไหร่
ก็คงต้องพยายามทำให้ดีที่สุดก็แล้วกันนะ…

เหนื่อยใจเล็กน้อย….
คิดในแง่มุมหนึ่ง…การทำงานแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน

ทำงานแบบนี้ ได้เห็นว่า คนทำงานเป็นยังไงกัน
ถึงเวลาทำงาน ใครที่มาช่วยกัน ใครที่คอยจ้องจับผิด ใครที่หายไปเวลาเค้าทำงาน
ใครที่เปิดใจให้กว้างรับการทำงาน ใครที่ไม่กระจายงานให้กับคนอื่น
ใครที่ทำงานเอาหน้า ใครที่ไม่สื่อสารกับคนอื่นให้ถูกต้อง และอื่นๆอีกร้อยแปดพันเก้า

มันครบครันจริงๆกับสารพัดคนทำงาน

เราในฐานะมนุษย์คนหนึ่ง ก็ต้องเรียนรู้…
และพยายามปรับปรุงแก้ไขตัวเองให้ทำงานกับคนอื่นๆ หรือคนกลุ่มที่บอกไว้ตอนต้น ได้อย่างราบรื่น

สิ่งที่ได้จากการทำงานสโมสรนักศึกษา (จำเป็น) บนตำแหน่งที่หนัก…ที่แบกภาระไว้พอสมควร (แต่ยังไม่หนักเท่านายก)
คงช่วยทำให้ตัวเราพัฒนาบุคลิกภาพ การพูด การวางตัว และทักษะการทำงาน การใช้ชีวิต ได้ดีขึ้นไม่มากก็น้อย

 

สู้ต่อไป ^^’

Advertisements

กับวันขึ้นดอย 52….และ Truely Spirit

ขอบคุณน้องๆวิดยา 52

ที่ทำให้ได้พบเจอกับ…สปิริตที่แท้จริง…

 

กับน้อง 52 ที่พี่ไม่มีอะไรมาแลกเลย กับการมาร้องเพลง การมาเข้าเชียร์

มีหลายคนที่ยังอาจอยากให้มีระบบตราปั๊มเหมือนปี 51

ซึ่งเห็นๆกันอยู่เมื่อปีที่ผ่านมาว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง?

สุดท้ายก็คงเห็นแล้วว่า…ในที่สุดมันก็ยังคงมีอยู่จริงในคณะวิทย์

 

ขอบคุณน้องๆที่ช่วยให้พี่มั่นใจขึ้นว่า…งานใหญ่ๆต่อไปจะเดินต่อไปได้

 

ที่สำคัญที่สุด

ขอบคุณพี่อ้อม (นายกของเรา) มากๆๆๆๆๆๆ เลยครับ

ถ้าไม่เป็นพี่อ้อม….วันขึ้นดอยปีนี้อาจเกิดเรื่องใหญ่แน่ๆ

สู้กันต่อไปสำหรับงานที่จะเกิดต่อจากนี้ ^^’