สรุปชีวิตประจำปี 2019 และเป้าหมายชีวิตปี 2020

ผ่านไปอีกหนึ่งปีแบบเร็วๆ และงงๆ เป็นหนึ่งปีที่รู้สึกผ่านไปอย่างเร็วมากจนรู้สึกไม่ได้งานอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน เป็นประจำที่จะต้องมากางดูว่าปีนี้เราได้บรรลุเป้าหมายอะไรของปีที่ผ่านมาแล้วบ้าง และมาตั้งเป้าหมายในปีต่อไป ซึ่งก็ทำมาต่อเนื่องเป็นปีที่ 13 แล้ว (ทำได้ไงวะ 555)

ไม่พูดพล่ำทำเพลง เรามาเริ่มดูเลยดีกว่าว่าปีที่ผ่านมาบรรลุอะไรไปบ้าง

Theme ของปี 2019 ที่ผ่านมาคือ “ปีแห่งการทำวิจัย”

เนื่องจากเรา lost track งานวิจัยไปพอสมควร และจากปีที่ผ่านมา คาบเกี่ยวมาปีนี้ มีทุนวิจัยที่ทำให้ต้องทำวิจัย ดังนั้นในปีนี้ เราจึงจะต้องกลับมา concentrate กับ ดังนั้น ปีนี้เราจึงจะขอให้ปีนี้เป็น  “ปีแห่งการทำวิจัย

เรามาดูกันว่าปีที่ผ่านมาเจออะไรมาบ้าง…

1. งานวิจัย

ในปีนี้ มีงานวิจัยที่จะตั้งเป้าหมายหลักๆ ที่เกี่ยวกับเงินวิจัย รวมถึงเป้าหมายที่ค้างไว้ปีที่ผ่านมา ดังนี้

  1. งานวิจัยเกี่ยวกับ Spherical Laguerre Voronoi Diagram รวมถึงเปเปอร์ที่ค้างไว้ที่เขียนไม่เสร็จ
  2. งานวิจัยเกี่ยวกับ UFO Catcher เป็นงานที่ต้องเขียนต่อให้เสร็จภายในปีนี้ และทำเพิ่มต่อไปอีก
  3. งานวิจัยเกี่ยวกับ Spatial Optimization ที่ค้างไว้ปีที่แล้ว ก็จะต้องทำให้เสร็จภายในปีนี้
  4. งานวิจัยเกี่ยวกับ Voronoi diagram และพลังงาน เป็นงานวิจัยที่ต้องทำเพิ่มให้เสร็จภายในปีนี้

นอกจากนี้ ช่วงปลายปีที่ผ่านมา เราได้คุยกับ อ.ช้าง ว่า อยากทำ Geometry Research Boot Camp ช่วงกลางปี(เดือนมิถุนายน) ก็จะทำให้เกิดขึ้นเป็นรูปเป็นร่าง รวมถึงงานอื่นๆ ที่น่าสนใจ

เป้าหมาย output ปีนี้คือ 2 papers / 1 conference (พยายามจะทำงานเพื่อไป JCDCGGG ให้ได้เช่นเคย)

สรุปปีนี้ เรื่องงานวิจัย ถือว่าเป็นไปได้ดี ตามผลประกอบการดังนี้

  1. เปเปอร์ SLVD จะเป็นเปเปอร์ที่ได้รับทุนวิจัย สกว. แต่ช่วงนี้ยังไม่ได้ศึกษางานทางนั้น เพราะมีงานอื่นให้ทำเยอะมาก จึงพักโปรเจคไว้แป้บๆ แล้วก็จะมาทำต่อ ส่วนเปเปอร์ที่ค้างไว้จากญี่ปุ่นรอบก่อนและรอเขียนให้เสร็จ สรุปก็คือตัดจบ แล้วส่งเปเปอร์ไป ปรากฏว่าเพิ่งโดน reject เมื่อวานนี้เอง T_T (ในทริป Tokyo Without Work ที่ในที่สุดก็นอยยยยเพราะเปเปอร์)
  2. งาน UFO Catcher ตอนนี้ต้องพักโปรเจคเอง แต่ต้องลดปัญหาแบ่งให้นักศึกษาช่วยทำด้วย ผลเป็นที่น่าพอใจ ปีหน้าน่าจะมีข่าวดีหน่อย
  3. งาน Spatial Optimization เป็นงานที่คืบหน้ามากที่สุด ได้ส่งเปเปอร์ไปหนึ่งงาน และตอนนี้เปเปอร์อยู่ในสถานะ Major revision ก็กำลังอยู่ในระหว่างการแก้แล้วส่งไปใหม่ เป็นงานที่ทำร่วมกันกับพี่ต้นและโจ เนื่องจากยังไม่เรียบร้อยก็ขออุบชื่อไว้ก่อน
  4. งาน Voronoi diagram กับพลังงาน เนื่องจากตอนนี้งานวิจัยที่ทำเป็นงานวิจัยตามกรุปที่ภาค ดังนั้นตอนนี้ก็ขยับไปทำเรื่องอื่นแทนก่อน ตอนนี้เริ่มมาลองจับปัญหาเชิง atmospheric กำลังอยู่ในระหว่างการศึกษา

นอกจากงานสี่งาน ปีนี้ถือเป็นปีที่มีกิจกรรมวิจัยเยอะขึ้นเป็นที่น่าพอใจ

  1. ปีนี้ตามที่แพลนไว้ ได้จัด Geometry Boot Camp อย่างเรียบร้อยและน่าประทับใจ เสร็จสิ้นจากค่ายทำให้ได้หัวข้องานที่ทำวิจัยร่วมกับพี่กีรติที่จุฬา และพี่สิระที่คณะแพทย์จุฬา ซึ่งก็กำลังเขียนๆ แก้ๆ เปเปอร์กันอยู่ (ตอนแรกตั้งใจให้เสร็จภายในปีนี้ แต่ด้วยเปิดเทอมแบบใหม่ ก็ยังไม่มีเวลาได้ลุยแก้ต่อ) แต่โครงเบื้องต้น ทำให้สามารถไปพรีเซนต์งานที่ JCDCGGG ที่โตเกียวได้ ในเรื่อง

K. Sriamorn, S. Sriswasdi and S. Chaidee. The Non-Existence of Convex Configuration for a Given Set of Radii in Two-Dimensional Space, In Proc. of The 22nd Japan Conference on Discrete and Computational Geometry, Graphs, and Games (JCDCGGG’19), pages 113-114, 2019.

  1. ปีนี้มีกิจกรรมเพิ่มเติมจากเดิม คือ ได้ connection เพิ่มจากที่จีน จาก JCDCGGG ปีที่แล้วที่ฟิลิปปินส์ ได้เจอกับ อ.หยาง ซึ่ง อ.ก็เชิญไปพูดสัมมนาที่กวางโจวช่วงเดือนมีนาคม ช่วงที่ไปก็ได้คุยงานกัน จนได้งานชิ้นใหม่ออกมา ทำให้กลับไปกวางโจวอีกรอบช่วงเดือนกรกฎาคม ซึ่งตอนนี้กำลังพยายามทำคลอดอยู่ (ได้โครงมาแล้วนิดนึง จะมาลุยกันหลังปีใหม่ที่ อ.หยางมาเชียงใหม่)
  2. ปีนี้ได้รับเชิญให้ไปพรีเซนต์งานใน tiling workshop ที่เกียวโต เมื่อช่วงเดือนตุลาคม ซึ่งเป็นงานที่น่าสนใจมาก และทำให้ได้ motivation และไอเดียจากการทำวิจัยใหม่ๆ รวมถึงปัญหาที่เคยติดค้างไว้คิดไม่ออกว่าทำยังไง ก็ได้ไอเดียมาแก้ปัญหาจากงานนี้ ปีต่อไปถ้ามีโอกาสคงจะได้ไปร่วมอีก
  3. ปีนี้เริ่มรู้ว่า ช่วงเปิดเทอม จะไม่สามารถทำงานวิจัยได้เต็มที่ ดังนั้นเราจึงต้องตักตวงช่วงเวลาปิดเทอมให้มีประสิทธิภาพมากที่สุด ด้วยการ leave ตัวเองไปอยู่ในสิ่งแวดล้อมที่ตัดขาดผู้คนบ้าง อาทิ ลงไปบ้านวิทย์ฯ เพื่อไปเขียนเปเปอร์ ไปจีน ซึ่งก็เป็นที่น่าพอใจขึ้น
  4. ปีที่ผ่านมา ได้สมัคร GYSS (Global Young Scientist Summit) และผลคือ ได้รับการคัดเลือกจากสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ให้เป็นหนึ่งในผู้แทนประเทศไปเข้าร่วมงานดังกล่าว ถือเป็นพระมหากรุณาธิคุณอย่างหาที่สุดไม่ได้

โดยสรุป งานวิจัยที่ทำในปีนี้ส่วนใหญ่เป็นงานวิจัยทางทฤษฎีเสียส่วนใหญ่ หลายคนเวลาถามก็จะถามว่ายังทำขนุน ผิวผลไม้อยู่ไหม คำตอบคือช่วงนี้พักงานเหล่านั้นไปศึกษาทางทฤษฎีซะส่วนใหญ่ ไว้ลุยงานประยุกต์ในโอกาสต่อไป

สรุป output ตาม KPI ถึงเปเปอร์จะ reject ไปแบบสดๆ ร้อนๆ แต่ก็ถือว่าปีนี้ได้ output 2 papers 1 conference ตามที่วางไว้ และมีงานอื่นๆ ที่รู้สึกว่าปีนี้ได้ทำงานวิจัยเยอะขึ้น ถือว่าข้อนี้ผ่านอย่างสวยงาม (ถึงแม้งานอื่นจะยังไม่ออกมาก็ตาม)

2. งานสอน

ในปีนี้คาดว่า จะทำเอกสารประกอบการสอนให้เสร็จสมบูรณ์ 1 วิชา, มีโครงร่างเอกสารประกอบการสอนสำหรับใช้งานรอบต่อๆ ไป 1 วิชา และได้ปรับปรุงหนังสือ Calculus 1 ภาษาไทยให้สำเร็จสักที

ในปีนี้ ได้ทำเอกสารประกอบการสอนวิชา Advanced Calculus เสร็จสักที 1 วิชา ซึ่งเปิดให้โหลดฟรีที่ https://schaidee.files.wordpress.com/2019/05/206331_0th-edition-1.pdf  (แต่ยังมีที่ต้องแก้ไขอีกเยอะมาก ซึ่งเวอร์ชันแก้ไขจะได้อัพขึ้นไปใหม่)

สำหรับเทอมที่ผ่านมาในปีนี้ ได้สอนวิชา Solid Analytic Geometry ได้โครงเอกสารประกอบการสอนวิชาใหม่ ซึ่งเตรียมจะพัฒนาเป็นตำราในปีต่อไป รวมถึงปีนี้ได้ทดลองจัดการเรียนการสอนในศตวรรษที่ 21 แบบ flipped classroom และ active learning โดยได้รับการสนับสนุนจากมหาวิทยาลัย ซึ่งก็ได้ผลเป็นที่น่าพอใจ ได้โมเดลสำหรับการสอนวิชานี้ในครั้งต่อไป ผลประกอบการดี เป็นกำลังใจในการทำงานต่อ

สำหรับหนังสือ Calculus 1 ภาษาไทย ในที่สุดก็ไม่ได้ทำ แต่ปีนี้ได้ลองทำหนังสือโจทย์แคลฯ ที่รวมจากข้อสอบมาหนึ่งเล่ม เทอม 1/2562 น่าจะเป็นเทอมที่รู้สึกว่าสอนแคล 1 ได้โอเคที่สุดในรอบ 5 เทอมที่สอนมา

จากผลประกอบการดังกล่าว ถือว่า KPI นี้สำเร็จอย่างดี 😀

3. เรื่องภาษา

ปีที่ผ่านมาเราอยากสอบ N3 แต่ก็ไม่มีเวลา ปีนี้คาดว่าจะไม่มีเวลาสอบ N3 จากภาระงานเยอะแยะ แต่เป้าหมายปีนี้คือ maintain ภาษาญี่ปุ่นให้ยังพอใช้ได้ ไม่ให้หลงลืมไปมากกว่านี้

ปีที่ผ่านมาก็ไม่ได้ศึกษาอย่างจริงๆ จังๆ แต่ก็ยังพอจะ maintain ภาษาญี่ปุ่นได้จากการคุยกับเพื่อนคนญี่ปุ่น ก็ยังถือว่าภาษาญี่ปุ่นยังพอใช้ได้อยู่

4. เรื่องสุขภาพ

ปีนี้ไม่กำหนดเรื่องไตรมาสก็แล้วกัน แต่ขอกำหนดให้น้ำหนักลงเหลือเลขสองหลักสักที >__<

ปีที่ผ่านมา ต้นปีเหมือนจะโอเค ได้ไปยิม ไปออกกำลังกาย แต่ด้วยความไม่สม่ำเสมอ ผลัดวันประกันพรุ่ง (อีกแล้ว) งานเยอะ (มีส่วนที่ออกไปที่อื่นเยอะ) คือความที่รู้สึกว่า “วันนี้ทำงานมาเหนื่อยทั้งวัน ปิ้งย่างและชาบูจะเยียวยาทุกสิ่งงงง” เลยทำให้ที่ออกกำลังกายไม่ค่อยเป็นผลเท่าไหร่ เป้าหมายปีนี้เลยไม่บรรลุ T_T

5. เรื่อง Work-life balance

เนื่องจากปีนี้เรากำหนดให้เป็นปีของงานวิจัย ดังนั้นปีนี้จะพยายามปรับตัวเองให้มุ่งสู่ด้านการวิจัย พยายามทำให้ตัวเองลดงานส่วนอื่นๆ บ้าง พยายามจัดการตัวเอง

ตอนปี 2015 เป็นปีที่รู้สึกว่าทำงานมีประสิทธิภาพมาก เพราะว่าใช้สมุดไดอารีบันทึกงาน หลังจากนั้นก็ไม่ได้ใช้สมุดไดอารี ปีที่แล้วพยายามจะลองใช้แบบออนไลน์ใน iPad แต่ก็ไม่ค่อยสำเร็จ ในปีนี้จะพยายามกลับมาใช้สมุดไดอารีอีกครั้งด้วยการเขียนมือ หวังว่าจะช่วยทำให้ประสิทธิภาพในการทำงานดีขึ้น

ปีนี้เรื่องงาน มีงานหลายด้านที่ได้รับมอบหมายมากขึ้น โดยเฉพาะงานด้านกิจการนักศึกษา จากเดิมเป็น อ.ที่ปรึกษาชมรม ปีนี้ได้งานเพิ่ม เป็น อ.ที่ปรึกษาสโมสรนักศึกษา อ.ฝ่ายกิจการนักศึกษาหลักสูตร Data Science ทำให้ภาระงานเพิ่มขึ้นมาก บางครั้งก็มีเรื่องที่หนักใจ หรือเรื่องที่รับมาทั้งสองฝั่งก็ตาม แต่โดยภาพรวม โดยเฉพาะทีมอาจารย์ Data Science มีทีมงานที่ดีมาก ทำให้งานในปีที่ผ่านมาพอจะโอเคไปได้บ้าง

ปีนี้ได้กลับมาใช้ปฏิทินเขียนมือ รู้สึกได้ว่าทำงานได้มีประสิทธิภาพขึ้นกว่าปีก่อน แต่สิ่งที่ยังรู้สึกไม่ค่อยโอเคคือ work-life balance โดยรวม ที่เหมือนว่าจะได้พักผ่อนบ้าง แต่ก็รู้สึกว่าไม่ได้พักผ่อน ยังคงติดนิสัยแบบญี่ปุ่นที่จะไม่กล้ากลับบ้านเร็วถ้าพระอาทิตย์ไม่ตกดิน (ทั้งๆ ที่ไม่มีงานแล้ว)

6. เรื่องอื่นๆ

จะพยายาม maintain ให้ความสัมพันธ์กับคนรอบข้างไม่แย่ หลายๆ เรื่องก็คงต้องพยายามปลงและทำใจให้ดีขึ้นกว่านี้

ด้วยความพยายามปลง ก็ทำให้อะไรๆ หลายอย่างดีขึ้น ปีนี้ก็พบปะผู้คนมากมาย มีทั้งเรื่องสุขและเรื่องทุกข์ ซึ่งก็เป็นเรื่องปกติ มีงอนบ้าง นอยบ้าง ก็พยายามดราม่าให้น้อยลง

ปีนี้สิ่งหนึ่งที่พยายามคิดคือ ทำงานให้มาก โพส facebook ให้น้อยลง พยายามไม่โพสอะไรที่เป็นดราม่าพลังลบหรือว่าชาวบ้านชาวช่อง

หวังว่าปีต่อไปนี้จะเป็นปีที่ดีสำหรับเราและทุกๆ คน

ปีที่ผ่านมาในภาพรวมถือเป็นปีที่ดีปีหนึ่ง ได้บรรลุเป้าหมายหลายๆ เรื่อง ได้ลองทำอะไรใหม่ๆ ที่ไม่เคยทำหลายเรื่อง และเป็นปีที่ได้เรียนรู้อีกปีหนึ่ง ถ้านับดูก็เป็นปีที่เป็นไปในทางบวก แต่ยังรู้สึกบวกได้ไม่เต็มที่เพราะก็มีความรู้สึกบางอย่างในใจที่ถ่วงไม่ให้บวกมากอยู่ดีนั่นเอง…

*******************************************************

เรื่องของปีที่ผ่านมาก็ผ่านไป เรามาตั้งเป้าหมายในปี 2020 กันดีกว่า

Theme ปี 2020 “ปีแห่ง Work-life balance”

ที่มา : ปีที่ผ่านมาเป็นปีที่ทำงานเยอะอีกหนึ่งปี แต่รู้สึกว่าคุณภาพชีวิตไม่ค่อยดี หรือดูเหมือนทำงานเยอะแต่ไม่ค่อย productive ดังนั้นปีนี้เราจะต้องวางแผนทำงานให้มีประสิทธิภาพและได้งาน ในขณะเดียวกันก็ได้การพักผ่อนด้วย เพราะเราก็เชื่อว่าการพักผ่อนที่ดีก็จะช่วยให้มีแรงบันดาลใจในการทำงานได้ดีขึ้นด้วย

เป้าหมายปีนี้ที่วางก็จะประกอบด้วย

1. งานวิจัย

ปีนี้ขอตั้งเป้าหมายงานวิจัยหลักๆ ในเรื่องต่อไปนี้

  • งานวิจัย Spherical Laguerre Voronoi diagram เชิงทฤษฎี เพื่อบรรลุงานวิจัยของ สกว.
  • งานวิจัย UFO Catcher โดยปิดโปรเจคเดิมให้เรียบร้อย
  • งานวิจัย Convex Decomposition กับอาจารย์หยาง โดยวางแผน submit ในงาน conference สักงานก่อน (เป้าแรกคือ EuroCG 2020 ที่เยอรมัน)
  • งานวิจัย Voronoi diagram กับปัญหา atmospheric กับกลุ่มวิจัยภาค เป้าหมายคือ เขียนเปเปอร์ไปงาน conference 1 งาน
  • ปีนี้อยากเปิดงานวิจัยใหม่ เกี่ยวกับ firework origami ที่ต่อยอดมาจากงานโครงงานของนักเรียน วมว. หวังว่าจะมีคนมาร่วมสนุกทำด้วย

รวมถึงกิจกรรมเชิงวิชาการอื่นๆ

  • ปีนี้ได้รับเกียรติ (แกมเสนอตัว) ให้เป็นเจ้าภาพจัดงานประชุม TJCDCGGG2020 (The 23th Thailand Japan Conference on Discrete and Computational Geometry, Graphs, and Games) ปีนี้ก็จะพยายามจัดงานนี้ให้เป็นงานที่สร้างแรงบันดาลใจผู้อื่นเหมือนที่ได้รับมาจากงานนี้
  • ปีนี้ Geometry boot camp มีเจ้าภาพเป็นพี่กีรติ และทีมจุฬา ปีนี้ก็จะไปร่วมงานนี้เช่นเคย

สรุปเชิงจำนวน ปี 2020 คาดหวังว่า จะได้ submit 2 papers + 2 conferences

2. งานสอน

เทอม 2 นี้ได้สอนวิชาแคลคูลัส 2 ของวิทยาศาสตร์ และวิศวกรรมศาสตร์ เป็นการออกไปสอนวิชาใหม่ ๆ บ้าง ส่วนเป้าหมายหลักของปีนี้คือ ได้ตำราเรียนวิชา Solid Analytic Geometry จากต้นร่างที่ร่างไว้เทอมที่ผ่านมาหนึ่งเล่ม

3. เรื่อง work-life balance

ปีนี้เรื่อง work-life balance เป็นเรื่องที่จะให้ความสำคัญ สิ่งที่จะทำในปีนี้เพื่อปรับปรุงตัวเองคือ

  • พยายามลดการรับงานต่างๆ และปฏิเสธให้เป็น
  • จัดให้ในหนึ่งสัปดาห์ มีช่วงเวลาที่จะปลีกวิเวกไม่ยุ่งกับใครเพื่อให้จดจ่อกับงานวิจัย และให้เป็นวันที่กลับบ้านตรงเวลา (สี่โมงเย็น)
  • จัดให้วันเสาร์อาทิตย์ได้มีการพักผ่อนบ้าง
  • ออกไปถ่ายรูปบ้าง

4. เรื่องสุขภาพ

ปีนี้ขออยู่ที่เป้าหมายเดิมกับปีที่แล้ว คือพยายามลดน้ำหนักให้น้ำหนักเหลือเลขของตัว พยายามคุมอาหารเป็นหลักโดยไม่ใช้ผลิตภัณฑ์คุมอาหารใดๆ

5. เรื่องอื่น ๆ

จะพยายามอยู่กับตัวเองให้มากขึ้น ดราม่าให้น้อยลง รวมถึงจะพยายามไม่ร่วมหรือไม่รับรู้ดราม่าใดๆ และเผื่อแผ่พลังบวกให้กับทุกคน รวมถึงจะโพส facebook ให้น้อยลงด้วย

หวังว่าปีต่อไปจะเป็นปีที่ดีสำหรับเราและทุก ๆ คนนะครับ

ท้ายสุดนี้ก็ขอกล่าวว่า Happy New Year 2020 คร้าบบบ..

และขอบคุณทุกคนที่อ่าน (มีคนอ่านของแกด้วยหรอออ)

ป.ล.  ย้อนกลับไปอ่านของเก่าๆ ก็ตลกตัวเองเหมือนกันนะ

สรุปเก่าๆ เป้าหมายเก่าๆ 

先生のダイアリー1:ยินดีต้อนรับน้องๆ สู่โลกจำลอง ตอนที่ 1

จริงๆ ตั้งใจว่าอยากจะเขียนเรื่องทำนองๆ นี้ในช่วงที่เด็กๆ นักศึกษาใหม่เข้ามาแล้ว แต่เนื่องจากกลัวว่าช่วงใกล้ๆ นั้นจะมีงานต่างๆ ที่รุมเร้าจนลืม ไหนๆก็ไหนๆ ก็เลยเขียนไว้ ณ ตอนนี้เลยก็แล้วกัน (ซึ่งจะมีคนอ่านของแกด้วยหรออออ..)

เมื่อสิบปีที่แล้วสมัยที่เรายังเป็นปีหนึ่ง เรามีความสนุกสนานกับชีวิตเฟรชชี่ แต่เมื่อเริ่มโตขึ้น จนกระทั่งมาอาจารย์ใหม่ที่เพิ่งผ่านชีวิตการเป็นนักเรียนนักศึกษาอย่างสดๆ ร้อนๆ ก็ตื่นเต้นกับบทบาทใหม่ที่กำลังก้าวเข้ามา นักศึกษาใหม่ที่กำลังจะเข้ามาก็จะกลายมาเป็นลูกศิษย์ (ถ้าเป็นเมื่อก่อนเราก็ต้องตื่นเต้นกับการเป็นรุ่นพี่ที่จะมีรุ่นน้อง แต่เนื่องจากเราถือว่าอายุยังไม่มาก อาจจะพอเป็นรุ่นพี่ได้บ้าง ซึ่งใครๆ เค้าก็ว่าหน้าเราก็เนียนเป็นเด็กนักศึกษาได้อยู่นะ ฮี่ๆๆ) มานั่งคิดดูตอนนี้ก็พบว่า มันเป็นช่วงที่โลกเริ่มเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วมากจนหลายอย่างเราก็ชักจะตามไม่ทัน เมื่อมองย้อนกลับไปจากเวลานี้ ก็มีเรื่องหลายอย่างที่มานั่งเสียดายอยู่ว่า “ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ เราจะ…..”

เพื่อไม่อยากให้น้องๆ พลาดขบวนการเปลี่ยนแปลงของโลก วันนี้เลยอยากมารับน้อง (ที่ไม่ใช่ว๊ากน้อง) ด้วยการเล่า (และเตือน) ให้น้องๆ ฟังว่า น้องๆ ที่กำลังจะเข้าสู่ “โลกจำลอง” ควรจะต้องเตรียมตัวอย่างไร เพื่อให้พร้อมกับการก้าวออกจาก “โลกจำลอง” สู่ “โลกแห่งความเป็นจริง” ที่มีการเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา

เนื่องจากมีเรื่องอยากเล่าเยอะแยะมากมาย เลยขอแบ่งเป็นตอนๆ หลายๆ ตอนไว้หน่อยก็แล้วกันสำหรับตอนแรกนี้ ขอเสนอเรื่องที่สำคัญที่สุดเรื่องหนึ่ง นั่นก็คือ….

เรื่องของภาษา

 

เมื่อสมัยสิบปีที่แล้ว การไปต่างประเทศ (เอาเป็นว่าแค่เที่ยวละกัน) เป็นเรื่องที่เราคิดว่าใหญ่มากๆ การไปต่างประเทศได้นั้นดูเป็นเรื่องที่ไฮโซมาก สมัยนั้นโปรแกรมแลกเปลี่ยนต่างๆ ยังไม่ได้อู้ฟู่เหมือนกับปัจจุบันนี้ (หรืออาจจะมีแต่เราไม่รู้สินะ T_T) สถานการณ์ในปัจจุบันนี้ เราสามารถไปต่างประเทศได้ง่ายขึ้น มีโปรแกรมแลกเปลี่ยนต่างๆ เยอะแยะมากมาย ตั๋วเครื่องบินราคาก็ถูกลงมาก การไปต่างประเทศจึงเป็นส่วนหนึ่งที่ช่วยเปิดหูเปิดตาให้เห็นว่า นอกประเทศไทยเค้ากำลังไปถึงไหนแล้ว… ดังนั้นหากเราไม่รวย (เช่นตัวผู้เขียนนี่แหละ ถถถ) ทางที่จะไปได้คือ ทุนต่างๆ ที่สนับสนุนเรา และสิ่งที่จะทำให้เราไปต่างประเทศได้อย่างราบรื่นก็คือ “ภาษา” นั่นเอง

ราเชื่อว่าหลายๆ คนมีปัญหาเรื่องภาษาอังกฤษ อย่างน้อยก็การพูดภาษาอังกฤษ แต่เนื่องจากเราไม่ค่อยได้ใช้ภาษาอังกฤษในชีวิตประจำวันเท่าไหร่ เวลาที่อาจารย์บอกให้ฝึกภาษา เรามักจะมีความเพิกเฉยว่า ช่างมันเถอะ ปล่อยให้เป็นไปเรื่อยๆ ชิวๆ กว่าเราจะรู้ตัวในเวลาที่ต้องใช้ภาษาอังกฤษจริงๆ ก็อาจจะสายไปแล้ว

สถานการณ์ปัจจุบันนี้ อยากบอกให้น้องๆ ได้รับทราบว่า การสมัครงานในหลายๆ ที่ ต้องการผู้สมัครที่มีคะแนนภาษาอังกฤษพอสมควร เพื่อวัดศักยภาพการใช้ภาษา (สายไม่วิชาการก็จำพวก TOEIC, สายวิชาการใครคิดจะเรียนต่อหรือทำงานในมหาวิทยาลัยก็ต้องใช้คะแนน TOEFL/IELTS หรือถ้าคิดจะเรียนในประเทศเองก็ยังต้องการคะแนนจำพวก CU-TEP/ CMU e-Tegs) ดังนั้นโลกปัจจุบันเราหนีภาษาอังกฤษไม่พ้นแน่นอน !

แล้วเราจะเตรียมรับมือกับเรื่องภาษาอังกฤษอย่างไรดี?

อย่างน้อยๆ น้องๆ มีเวลาเตรียมพร้อมสำหรับเรื่องภาษาในมหาวิทยาลัยราวๆ สี่ปี ก่อนออกไปเผชิญโลกกว้าง …. ในความคิดเห็นของพี่ เรื่องภาษาเป็นเรื่องของน้ำซึมบ่อทราย มันยากมากที่เราจะพูดภาษาที่ไม่ใช่ภาษาพ่อแม่ให้ได้ภายในเวลาอันสั้น ดังนั้นภาษาคือเรื่องที่ต้องสะสมวันละนิดวันละหน่อย สะสมไปเรื่อยๆ ก็จะค่อยๆ ดีขึ้นเรื่อยๆ สิ่งที่เราอาจจะนึกคือ แล้วเราจะหาโอกาสไหนในการใช้ภาษาอังกฤษดีล่ะ

วันนี้เราจึงขอเสนอแนะแนวทางง่ายๆ หาได้ในมหาวิทยาลัย ดังนี้

  1. หาเพื่อนชาวต่างชาติ ทุกวันนี้ในมหาวิทยาลัย (เอาง่ายๆ ม.ช. เรานี่แหละ) มีนักศึกษาต่างชาติเยอะขึ้นกว่าเมื่อสิบปีที่แล้วมาก เมื่อสัปดาห์ที่แล้วไปกินข้าวเที่ยงที่โรงอาหาร Bio ก็เจอนักศึกษาต่างชาตินั่งกินข้าวแบบสไตล์ไทย ดังนั้นหากมีโอกาส อยากให้กล้าเข้าไปพูด เป็นเพื่อนด้วย อย่างน้อยก็เซย์ไฮ แล้วเดี๋ยวทักษะก็จะตามมาเอง
  2. แต่จากข้อหนึ่ง อาจมีคนเถียงในใจก็ได้ว่า ใครจะกล้าไปคุยในโต๊ะอาหารล่ะ ! เราก็ขอเสนอทางเลือกที่ง่ายกว่าข้อ 1 นั่นก็คือ การสร้างบรรยากาศภาษาอังกฤษแบบง่ายๆ

    เมื่อสมัยที่พี่เรียน ป.โทที่จุฬาฯ เป็นช่วงที่พี่อยู่กับเพื่อนที่ไปเรียนด้วยกันอีกสองคน มีอยู่วันนึงเรานึกครึ้มใจกันว่า น่าจะถึงเวลาที่จะเริ่มพัฒนาศักยภาพสู่สากลได้แล้ว เราจึงคิดกิจกรรม “English Speaking Day” กันในห้องนอนของเรา ทุกวันพุธเราจะพูดสนทนากันเป็นภาษาอังกฤษ มีกฏง่ายๆ คือ พูดภาษาอังกฤษ ใครหลุดพูดภาษาไทยจะต้องจ่ายค่าปรับครั้งละ 5 บาท เมื่อทดลองครั้งแรกปรากฏว่าสนุกมาก และได้ผลดี เราจึงขยายไปเป็นสองวันต่อสัปดาห์

    สรุป ทำกิจกรรมนี้ไปได้ราวๆ หนึ่งปี มีเงินในกระปุกออมสินพอที่จะจ่ายค่าไฟได้หนึ่งเดือน 😛 เป็นเรื่องขำๆ กัน ถ้าถามว่าทำแล้วมีประโยชน์อย่างไหม? ก็ขอบอกว่า มีประโยชน์มาก อย่างน้อยเป็นจุดเริ่มต้นของการฝึกให้พูดภาษาอังกฤษได้อย่างไม่เคอะเขิน ถึงแม้จะพูดถูกบ้างผิดบ้าง แต่การเริ่มต้นที่จะเปิดปากพูด ก็จะทำให้เราคุ้นชินกับการพูด และเกิดแรงบันดาลในให้ฝึกทักษะอื่นๆ ต่อไป

ทุกวันนี้ตัวผู้เขียนเองก็ไม่ได้ถือว่าเมพในการใช้ภาษาอังกฤษมาก แต่เราก็ประเมินว่าน่าจะสามารถใช้ในการสื่อสารใช้ในงานวิชาการได้ ใช้สนทนากับเพื่อนชาวต่างชาติได้อย่างสนุกสนาน และก็ยังต้องพัฒนาตัวเองอย่างสม่ำเสมอ สิ่งที่อยากจะบอกให้น้องๆ ได้คิดไว้ก็คือ การเรียนภาษาอังกฤษนั้น ไม่ได้จบแค่คอร์สที่มหาวิทยาลัยบังคับสี่ตัวหกตัวเท่านั้น การเรียนภาษาคือการเรียนรู้ตลอดชีวิต และเรียนรู้นอกห้องเรียน ดังนั้นจึงควรหาโอกาสที่ฝึกฝนอย่างสม่ำเสมอ ไม่ให้เสียดายมาเสียดายในภายหลังว่า “รู้งี้นะ…..”

 ท้ายสุดขอฝากไว้ให้คิสนิสนึงว่า ตอนนี้เราเปิดประชาคมอาเซียนแล้ว

  1. เรามีความเข้าใจมากเพียงใดเกี่ยวกับการเปิดประชาคมอาเซียน นอกจากการรู้จักเมืองหลวง ธงชาติของประเทศในอาเซียน
  2. เราตระหนักหรือไม่ว่าประชาชนในประชาคมอาเซียนชาติอื่นๆ จะมาแย่งงานของเราไป

หากยังนึกคำตอบไม่ออก ก็อยากให้ลองชมสิ่งที่จะเปลี่ยนแปลงในอีกสิบปีข้างหน้า อย่างน้อยอยากให้ลองตั้งคำถามว่า เราจะยืนอยู่ตรงไหนของโลกใบนี้

ปล. 1 นอกจากภาษาอังกฤษแล้ว ปัจจุบัน เรื่องของภาษาที่สาม ภาษาที่สี่ ก็เริ่มจะมีบทบาทในแง่ที่ว่า รู้เยอะกว่าได้เปรียบ ประเด็นนี้จะไว้มาเล่าสู่กันฟังในโอกาสต่อๆ ไป (ถ้ามีคนอยากอ่านนะ ถถถ)

ปล. 2 รูปบนปกนี่ไม่เกี่ยวกับเนื้อหาแต่ประการใด แค่อยากรำลึกความหลังเมื่อสิบปีที่แล้วแค่นั้นเอง lol

ในตอนต่อไป ก็จะมาเล่าสู่กันฟังเกี่ยวกับเรื่องของเทคโนโลยี ในเชิงที่ว่า เราควรเรียนรู้อะไรก่อนไปเผชิญโลกกว้างบ้าง… ไว้ติดตามกันนะครับ ~

10 years anniversary : SnC Spaces!

ครบรอบ 10 ปีการเขียน blog!! 😀

19 June 2005 – 19 June 2015

Chapter 1 : Introduction

วันที่ 19 มิถุนายน 2548 ตอนนั้นกำลังเรียน ม.5 [First Post]

ตอนเริ่มเขียนนี่ เริ่มโดยบังเอิญ ช่วงที่ MSN กำลังฮิต ตอนนั้น Microsoft เปิดให้ลองใช้ spaces ใหม่ๆ ก็เลยลองเขียนดู (เข้าใจว่าเปิดพอๆ กันกับ Facebook นี่ล่ะ)

สมัยนั้นก็มีสมาชิกผู้เริ่มบุกเบิกร่วมอ่านร่วมคอมเม้นอยู่บ้าง (น้องกอล์ฟ Neizod, พี่โน๊ต Koalar) นานขนาดที่สมัยม๊อบสีเหลืองเริ่มก่อตัวเลยทีเดียวล่ะ

ปี 2007 เริ่มทำ สรุปชีวิตปีเก่าและเป้าหมายชีวิตปีใหม่ ที่หลังจากนั้นก็ทำมันมาทุกปี (ไม่รู้ทำได้ยังไง)

จากนั้นก็เขียนบ้าง หยุดบ้าง จนกระทั่งมี hi5 ก็บ้าไปเล่นอยู่พักนึง (ประมาณปีกว่าๆ) [Ref Here] พวก blog/diary ก็ไปอัพในนั้นแทนช่วงแรก แต่ก็คิดถึงบ้านหลังนี้ เลยมาอัพไว้ด้วย [Ref Here] …เสียดายที่ตอนมันเปลี่ยน hi5 ใหม่ พวก blog ที่เขียนไว้หายหมดเลย กลับไปกู้ไม่ทัน (ตอนนี้ปิด hi5 ไปละเรียบร้อย)

ช่วงหลังจากนั้น (ประมาณปี 2009) Microsoft ทำ software สำหรับเขียน space ในคอมได้โดยเฉพาะ (Micrsoft Live Writer) เราก็เป็นลูกค้าใช้มันอยู่ระยะใหญ่ๆ เลย (ตอนนั้นสะดวกกว่าพิมพ์บน browser อีก) [Ref Here] ตอนนั้นเริ่มเล่น Facebook แล้วล่ะ… ทำให้ไม่ค่อยได้เขียนอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเหมือนเมื่อก่อน

ปี 2010 เริ่มลองเล่น wordpress ครั้งแรก [Ref Here] ตอนนั้นไม่ได้คิดอะไร กะจะมีไว้เล่นๆ เฉยๆ แต่จากนั้นกลางปี 2010 Microsoft ก็จะปิด space แล้ว เลยเนรเทศเรามาที่ wordpress ให้โดยอัตโนมัติ! [Ref Here] โชคดีที่มัน Syncronize ข้อมูลเก่ามาเกือบหมด (ยกเว้นรูปในอัลบั้ม)

หลังจากนั้นก็เริ่มกลับมาเขียนอะไรเป็นเรื่องเป็นราวมากขึ้นหลังจากเล่น Facebook ไปได้ระยะใหญ่ๆ ตอนแรกอัพทั้งคู่ ตอนหลังใช้วิธีอัพในบล๊อกแล้วให้มันแชร์ไปที่ Facebook ไป จนกระทั่งกลับมาเขียนจริงๆ จังๆ อีกทีตอนได้ทุนต่างประเทศกับซีรีส์ เตรียมตัวเก็บกระเป๋า จนมาถึงซีรีส์ เรื่อยไปในโตเกียว และ เรื่องเล่าเม้าท์ในแลป หลังจากที่มาถึงที่ญี่ปุ่นแล้ว

นี่คือ 10 ปีบน space และ wordpress อันนี้…..

Chapter 2 : How can I learn from the space and blog?

10 ปีที่ผ่านมา การมี blog ทำให้เราได้ตรวจสอบตัวเองว่า เราเคยทำอะไรลงไปบ้าง เราเคยตั้งเป้าหมายชีวิตไว้ยังไง

แอบกลับไปอ่านของเก่าๆ ทำให้เห็นว่า สิบปีก่อนเราตั้งเป้าหมายชีวิตอะไรไว้ อาจะมีเปลี่ยนได้บ้าง แต่ก็ไม่ออกจากที่วางไว้มากนักก็โอเค

กลับไปดูสมัยทำแฟ้ม Port Folio ตอน ม.3 ทำให้เห็นเป้าหมายของเราที่เคยวางไว้ตอนเป็นเด็ก (ภาพดูบิดเบี้ยว ไม่สวย เพราะว่าเปิดใน word เวอร์ชันที่ต่างกัน สมัยนั้นทำใน word XP? เปิดด้วย word for mac )

Untitled

อันนี้หลังจากต้องทำแฟ้ม Port Folio ตอนจะจบ ม.6 (บิดเบี้ยวเช่นกันเพราะทำใน word 2003 และเปิดใน word for mac)

Untitled2อ่านดูแล้วก็อึ้งอยู่พักใหญ่ๆ เลย จะว่าไปเราก็มาในเส้นทางที่วางไว้ อาจจะไม่ตรงซะทีเดียว (เรื่องไปสอนที่โรงเรียนมงฟอร์ต เคยได้ไปสอน Gifted อยู่หนึ่งเทอมประมาณช่วงปี 4 (พ.ศ. 2553) ก็ถือว่าบรรลุเป้าหมายไปนิดนึงอยู่นะ) แต่มาดูอีกทีก็เหมือนจะไปได้ไกลกว่าที่คิดไว้พอสมควรเลยล่ะ (เรื่องอยากเรียนวิศวะคอม ก็แอบเฉียดๆ นิดหน่อยตอนมาทำงานที่ต้องเขียนทำโปรแกรมคำนวณเชิงคณิตศาสตร์นี่แหละ)

ตอนกำลังจะจบปี 4 เราก็มาคิดว่าชีวิตเราอยากทำอะไรดี เลยวางแผนชีวิตดู (ตั้งชื่อหรูไว้ก่อนว่า โครงการพัฒนาศักยภาพ SnC สู่สากล)

Vision

หลังจากสอบโทที่จุฬาติดแล้ว เราก็เชคแผนว่าเป็นยังไง

Vision2

จนสอบทุนต่างประเทศ (ตอนนั้นกำลังรอเข้าสัมภาษณ์ ต้องทำแฟ้ม Port Folio อีกรอบ) ก็ถึงได้มาเชคแผนที่ตัวเองทำไว้

vision3

สิบปีที่ผ่านมา ทำให้เห็นพัฒนาการทางความคิด สมัยก่อนเราเป็นคนขี้บ่น (ดูบล๊อกสมัยเก่าก็น่าจะเห็น TT) และอารมณ์ร้อน เมื่อเวลาผ่านไปก็อาจจะบ่นน้อยลง (เอ๊ะ หรอ อาจจะบ่นใน Facebook แทน – -“) ใจเย็นขึ้นเยอะ (จุดเปลี่ยนน่าจะอยู่ที่อะตอมเกมส์ตอนปี 53) และทำอะไรก็คิดมากขึ้น และเรียนรู้จากสิ่งที่ทำลงไป (พยายามหาสาระจากการบ่นอยู่ด้วยเหมือนกัน)

สิ่งที่ได้เรียนรู้อย่างนึงคือ ตัวเรามีความเป็นเด็กเสมอในทุกๆ ช่วงวัย ทุกสิ่งที่ผ่านเข้ามาในชีวิต ทำให้เรียนรู้และก้าวต่อไป ให้ s_i แทนชีวิตช่วง i และ ช่วง s_i+1 เป็นชีวิตช่วงถัดไป จะเห็นว่า เราก็ยังต้องโตขึ้น และเรียนรู้เรื่อยๆไปตราบเท่าที่ i จะวิ่งไปถึงตัวสุดท้ายของจำนวนนับ (ซึ่งมันไม่มี)

Chapter 3 : The Future

อนาคตเป็นสิ่งที่เราล่วงรู้ได้ลำบาก เพราะว่าในอนาคตอาจมีปัจจัย ตัวแปรต่างๆ ที่มาทำให้สิ่งที่อยากทำเปลี่ยนไป … แต่ถึงกระนั้นก็ตาม เราก็ต้องทำทุกวันให้ดีที่สุด… s_i ส่งผลให้เกิด s_i+1 ฉันใด ปัจจุบันก็ส่งผลให้เกิดอนาคตฉันนั้น…

เรื่อง blog ก็จะพยายามอัพเป็นระยะๆ จะพยายามอัพอะไรที่มันมีสาระหน่อย เรื่องบ่นๆ ก็จะเพลาๆ ลงบ้าง…

ท้ายที่สุดก็คงต้องฉลองครบรอบ 10 ปีด้วย Post อันนี้ (ในวันที่ 20 มิถุนายน ขึ้นต้นปีที่ 11 พอดีเลย ~)

และสุดท้าย ขอบคุณทุกคนที่ทนอ่านครับ

(และก็ต้องถามว่า มีใครอ่านของแกด้วยหราาาาาาา >_<)

SnC คืออาราย???

ประเด็นข้อสงสัยนี้ ถูกถามมานานมากมายจนขี้เกียจตอบแล้ว
 
งั้นมาชี้แจงแถลงไขใน blog นี้เลยละกันครับ
 
ที่มาของ SnC นั่นมาจาก –> Supanut Chaidee นั่นเอง
มีหลายคนมาทึกทักเอาว่า SnC คือ Science รึเปล่า (ยังเคยโดนเขาว่าว่าบ้าเห่อคณะวิทยาซะงั้น – -")
ทีนี้ เครือข่ายของ SnC นั้นมีมากมาย จะไล่รายการให้หมดเลยนะครับ
 
อันแรก MoDErN_SnC อันนี้ใช้นานมากกกและบ่อยด้วย
MoDErN ตัวนี้ จะแปลถึง ความทันสมัยที่ต้องหมั่นอัพเดทความรู้รอบครอบจักรวาลอยู่เวลา
สำหรับโค้ดตัวนี้ ใช้นาน กะจะปลดระวางแล้ว (ดีไหม?) แต่ก็อุตส่าห์ใช้มาอ่ะนะ เสียดาย
 
อันที่สอง mathteacher_snc สร้างขึ้นเพื่อ add mail ที่มีมากในช่วงหนึ่ง
ซึ่งปัจจุบัน ในไม่ช้าจะเลิกใช้เมลล์นี้แล้ว…. หมายถึง ครูสอนคณิตศาสตร์ที่ชื่อ SnC นี่เอง
เมลล์นี้สำหรับกลุ่มกิฟเต็ด และกลุ่ม SPU Friends Camp ครับ (หากเลิกใช้ก็จะแจ้งให้ทราบ)
 
อันที่สาม CM_SnC อันนี้ใช้สมัครสมาชิกในเว็บวิชาการดอทคอม
มีสาเหตุเพราะ สมัคร MoDErN_SnC แล้วมันไม่ได้ (จดหมายยืนยันมันเข้า junk mail แล้วโดนลบ
มันก็เลยใช้ไม่ได้ เลยสมัครใหม่มันเลย)
 
อันที่สี่ Mathman_SnC อันนี้ ใช้เป็นนามปากกา เวลาเขียนบทความลงวารสารหรือจุลสารโรงเรียน
เพื่อหลีกเลี่ยงการโดนหมั่นไส้จากผู้อื่น (ปกติ วารสาร รร มักมีข้าพเจ้าไปแจมเสมอ) โดยจะมีปีที่ห้อยท้าย
Mathman นั่นคือ ชาวคณิตศาสตร์นั่นเอง
 
อนาคต…ของ SnC
คิดว่า จะตัดให้เหลือ SnC พอ แต่อาจมีเพิ่มเติมบ้างบางโอกาสที่เหมาะสม (แต่จะมี SnC เป็นแกนหลักเสมอ)
 
อนาคต….รองรับการ add mail ของเพื่อนที่คณะวิทย์ มช
น่าจะเปิดใหม่ เป็น snc นี่แหละ แต่ขออุบไว้ก่อนก็แล้วกัน
 
หวังว่า คนที่สงสัย ก็คงจะคลายข้อคำถามได้บ้างนะครับ

Welcome to my life style…MoDErN_SnC

เฮ่อ วันนี้ได้ฤกษ์มาทำ Space สักที หลังจากที่อยากทำแต่ไม่ได้ทำมานานเพราะว่าขี้เกียจ (สันดานดิบก่อกำเนิด)

ไม่อยากจะคิดว่าอีกไม่นานงานก็จะไหลมาเทมาแล้ว…

งานสังคม ก็ยังไม่เสร็จ
ต้องมาเริ่มเตรียมงาน Open house Gifted Math อีก…..

งานกิฟเต็ดหลายๆส่วนที่รับผิดชอบก็ไม่ค่อยบรรลุผลสัมฤทธิ์เท่าที่ควร…
เรื่องติวตอนเช้าตอนแรกไปได้สวย หลังๆมาโอลิมปิกก็แย่งไปหมดเลย….
เรื่องเสื้อกิฟเต็ดกว่าจะได้แบบเสื้อก็ต้องรอ….กว่าจะได้
ไม่รู้ว่าอนาคตข้างหน้าจะเป็นยังไง เรื่องขายสมุดกิฟเต็ด…
ทุกอย่างทำด้วยใจรักหมด อยากให้งานออกมาดี…
ไม่รู้จะมีใครเข้าใจหรือเปล่า

เบื่อคนที่ทำงานนิดหน่อยแล้วบอกว่าตัวเองก็ทำงานเหมือนกันนะไม่เคยเกาะ!
เบื่อคนที่ไม่มีความรับผิดชอบ…
เบื่อคนที่เอาแต่สั่งๆๆๆๆๆไม่เคยช่วยเหลือตัวเองเลย…

ทำไมเราเป็นคนที่เถียงใครไม่เก่งหนอ…เถียงใครทั้งๆเป็นเรื่องที่ถูกต้องก็ยังโดนเถียงกลับมาแบบพูดไม่ออก…

 

จะทำยังไงถึงจะเก่งเท่าชาวบ้านชาวช่องได้
อยากจะขยัน แต่มันทำไม่ได้สักที…
แล้วจะต้องทำอย่างไรครับ ?

เฮ่อ ชีวิตที่หมุนเวียนไปวันๆ ก็คงต้องอดทนต่อไปเพื่อเป้าหมายที่รอคอยคือรั้วจามจุรี

 

MoDErN_SnC